Stilstaan om verder te komen

Altijd maar doorgaan. Zorgen. Regelen. Helpen. Mijn agenda was vol en eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk. Nuttig zijn en klaarstaan voor anderen, het geeft me energie. Totdat mijn knie besloot dat het tijd was voor een operatie. En daar zit ik dan.

Dan moet je even een pas op de plaats zetten en hulp van anderen aannemen. Je moet accepteren dat je niet meer de persoon bent als voor je operatie, maar ook niet alleen een patiënt. Ik kan je vertellen dat is net zo moeilijk als revalideren. Want hoe accepteer je dat je tijdelijk niet meer bent wie je was? Maar ook niet alleen “de patiënt”?  

Patiënt. Dat wil ik helemaal niet zijn, want er zijn zoveel dingen ik wel kan. Dus besloot ik het anders te bekijken. Niet ziek en zielig, maar een trainingsperiode. Oefenen met accepteren dat ik even niet kan wat ik wil en zoeken naar wat wel mogelijk is.

Geloof me dat is een dagtaak op zich. Hoe blijf ik in beweging zonder mijn herstel te saboteren? Want te snel willen gaan betekent terugval. En opnieuw beginnen… dat vooruitzicht is vreselijk!

Hulp vragen is ook niet mijn sterkste kant. Ik ben liever degene die het aanbiedt dan degene die het nodig heeft. Maar met mijn fijne familie, betrokken vrienden en behulpzame collega’s durf ik het toch. En de vrijwilligers van de vereniging waar ik actief ben? Die springen zonder aarzelen bij. Ze vallen voor me in waar nodig is. De bingo op vrijdag, geen probleem!  Heel fijn allemaal! 

Dit geeft me een ander kijk op dingen. Vrijwilligerswerk wordt vaak gezien als iets actiefs. Rennen, regelen, sjouwen. Maar nu ik minder mobiel ben, merk ik dat mijn betrokkenheid niet altijd fysiek hoeft te zijn. Vanuit huis, achter mijn laptop of telefoon, kan ik nog steeds veel betekenen. Online aansluiten. Meedenken, organiseren en Luisteren. Vooral dat laatste. Veel koffiemomentjes met iedereen. Even bijpraten. Aanwezig zijn, al is het anders dan voorheen. Misschien help ik hen verder met een luisterend oor of een klein advies.

En eerlijk? Zij helpen mij minstens zo veel. Want ik blijf verbonden. Voor mij is het ook een les in loslaten en vertrouwen hebben in de ander, want er is nu ruimte voor anderen om op te staan.

Vrijwilligerswerk is dus óók waardevol als je minder mobiel bent. Misschien juist dan. Het vraagt wel wat van je. Wat past bij je? Wat geeft energie in plaats van dat het energie kost? Want zeker tijdens herstel heb je die energie hard nodig.

Dus als jij je afvraagt of je nog wel iets kunt betekenen omdat je tijdelijk of blijvend minder mobiel bent: kijk vooral naar wat wel kan. Er zullen vast mogelijkheden genoeg zijn en als het wat moeilijker is, dan kun je altijd vragen of ze het kunnen aanpassen naar jou kunnen.

Vrijwilligerswerk moet je plezier geven en energie! Ik heb mijn vrijwilligerstaak gevonden, hopelijk vind jij het ook!