Ken je die van die twee die gingen hardlopen…

“Gaan we rondjes rennen in Zandvoort?” appte mijn broer samen met een advertentie van de Zandvoort Circuit Run. Als Max Verstappen-fan vond hij dat natuurlijk fantastisch. Rennen over het asfalt waar normaalgesproken de Formule 1 auto’s voorbijrazen. Twaalf kilometer over het circuit, het strand en door de duinen. Dat is niet iets wat je zomaar even doet, tenminste ik niet. Buiten een paar rondjes rennen in de zomervakantie om fit te blijven voor voetbal, had ik vrijwel geen hardloopervaring. Ik moest dan ook even aan het idee wennen, maar ik besloot de uitdaging aan te gaan.

Omdat mijn broer ook geen hardloper is, startten we op ongeveer hetzelfde niveau. Met een hardloopschema op zak begonnen we aan de trainingen. “Waar zijn we aan begonnen?” dacht ik na de eerste training. “Dit is niks voor mij!” Maar we zetten door en langzaamaan gebeurde er iets dat ik niet had verwacht; ik begon hardlopen leuk te vinden! Sterker nog, ik kreeg er zelfs zin in! Ik kocht een speciaal hardloopvestje om mijn telefoon mee te kunnen nemen en ging alvast op zoek naar een paar echt goede hardloopschoenen. Ik was verkocht!

We trainden een paar keer per week, naast onze gebruikelijke sporten. Hij volleybal en ik voetbal. En laten het nou net die sporten zijn die ons beiden de das om deden. Want nee, we hebben de Run niet gelopen. In een tijdsbestek van een week raakten we allebei geblesseerd. Mijn broer door het volleyballen aan zijn scheen en ik tijdens het voetballen aan mijn enkel. Heel even droomden we van een snel herstel, maar dat zat er helaas niet in. We moesten geduld hebben.

Daar zat ik dan. Met mijn voet omhoog en een enkel die steeds blauwer en dikker werd. “Niet te veel belasten,” schreef de huisarts voor, eerst moest de scheur in mijn enkelband herstellen. Logisch natuurlijk, maar wat voelde ik me machteloos. Ik wilde door! Was het niet voor de run in Zandvoort, dan wel gewoon voor mijn grote liefde het voetballen. In de 17 jaar dat ik voetbal, was ik nog nooit zo lang uitgeschakeld door een blessure. Dus toen ik eindelijk groen licht kreeg om mijn enkel te gaan trainen, ging ik meteen aan de slag. Ik kreeg de controle terug. Kon mijn herstel actief bespoedigen. In de sportschool deed ik trouw mijn oefeningen en mijn enkel kreeg steeds meer kracht en souplesse. Een voorzichtig rondje hardlopen, leverde het vertrouwen op dat ik op de goede weg was. Eindelijk was het tijd voor de mooie hardloopschoenen die ik had uitgezocht!

En nu kun je me zien rennen door Nieuwegein. Waarvoor ik train, weet ik nog niet precies. De Sluizenloop? De Singelloop in Utrecht? Mijn broer is ook bijna weer hersteld, dus dan gaan we samen een mooie uitdaging uitzoeken. Voetballen doe ik ook weer voorzichtig. Het was een lange winter, maar de lente bracht alles weer in beweging.

Wil jij ook weer in beweging komen? Na een blessure of gewoon omdat het weer eens tijd wordt? Neem een kijkje op www.sportenbewegennieuwegein.nl en vind de sport die bij jou past!