Hoe eet je een olifant?

Sinds 2021 werkt SportID Nieuwegein samen met onder andere het Ministerie van Defensie aan de ‘Sport en Defensie maken weerbaar’ (SDMW) jongeren beweging. Een beweging die tijdens de NOC*NSF Nationale Sportweek van 2021 in Nieuwegein begon, is vijf jaar later uitgegroeid tot een landelijk initiatief met duizenden jongeren.

Binnen het sportdomein, en eigenlijk in veel sociale domeinen, hebben we de neiging om groot te denken. Aan ambitie en inzet geen gebrek zeker niet als je, zoals ik bij SportID Nieuwegein, de ruimte krijgt om je functie zelf vorm te geven. Maar een ding is zeker: je kan niet van nul naar honderd!

Laatst vroeg iemand van Defensie mij: “Jimte, hoe eet je een olifant?”
Ik moest het antwoord schuldig blijven. “Hapje voor hapje,” zei hij.

Volgende week neemt de SDMW-beweging weer zo’n hapje. Dit keer richting Europa: drie dagen onder de vlag van de Europese Commissie. Het doel is om in 2027 een programma te realiseren met jongeren uit verschillende Europese landen. Toen dit in Brussel werd besproken, ontstond er al snel consensus. Maar vrijwel direct werd het plan ook groter en complexer gemaakt, met ideeën over tv-programma’s en koppelingen aan de Europese verkiezingen in 2029.

En precies daar wringt het.

Als wij als volwassenen plannen steeds groter en complexer maken, wat doet dat dan met jongeren? Onderzoek van het RIVM laat zien dat meer dan de helft van de jongeren te maken heeft met prestatiedruk, sociale druk, eenzaamheid, onzekerheid en stress. Juist het gevoel dat alles groot en meeslepend moet zijn, draagt daaraan bij.

De kunst is om te beginnen. Niet met het eindplaatje, maar met de eerste stap. Dat helpt om overzicht te houden en vermindert gevoelens van stress en overbelasting, voor jongeren en volwassenen!

Als wij in 2021 van onszelf hadden geëist dat SDMW binnen vijf jaar in 35 gemeenten actief moest zijn en moest samenwerken met de Europese Commissie, was het waarschijnlijk nooit gelukt.

Dus laten we het niet groter maken dan nodig. Laten we beginnen. Hapje voor hapje.

Want als wij dat als volwassenen voorleven, dragen we daadwerkelijk bij aan de mentale weerbaarheid van onze jongeren.